کتاب انفطار صورت اثر شهید آوینی، تحلیلی ژرف از هنر گرافیک و نقش آن در جامعه ایران پس از انقلاب ارائه میدهد. آوینی با نقد نظریههای رایج مانند «هنر برای هنر» و «هنر برای مردم»، راه سومی را پیشنهاد میکند: هنر به مثابه معراجی به سوی حقیقت متعالی. از نگاه او، هنر واقعی نه خودبسنده است و نه صرفاً در خدمت مخاطب، بلکه باید آیینهای از ارتباط انسان با خدا باشد. این دیدگاه، هنر را از قیدوبندهای مادی و روشنفکرانه رها میسازد و آن را به ابزاری برای تجلی معنویت تبدیل میکند.
شهید آوینی هنرمندان متعهد به انقلاب و دفاع مقدس را ستایش میکند و معتقد است آثار آنان، بهویژه در موضوع شهادت، برترین نمونههای هنری پس از انقلاب هستند. او هنر نقاشی و گرافیک را نه برای تزیین، بلکه برای بیان آرمانهای انقلاب و شکستن صورتهای ظاهری میداند. به باور او، انقلاب اسلامی هنر را از خدمت به مصرفگرایی به سمت تبلیغ ارزشهای الهی سوق داده و این تحول، منحصر به فرد است. هنرمند متعهد، با عبور از خودپرستی، هنری خلق میکند که بازتابی از فطرت الهی انسان است.
شهید آوینی هشدار میدهد که هنرِ جدا از تعهد، به ابتذال و خودپرستی میانجامد. او هنر حقیقی را وحدتگرا و متعهد به توحید میداند، هنری که قالب و محتوا در آن یکی است و مخاطب را به سوی حقیقت رهنمون میشود. در مقابل، هنر غربزده و غیرمتعهد را ابزاری برای ترویج انحراف و دوری از فطرت میشناسد. به نظر او، تنها در پرتو ایمان و تعهد است که هنر میتواند به رسالت اصلی خود، یعنی هدایت انسان به سوی کمال، عمل کند.
پژوهشگر: محمد نصر الهی
تدوینگر: محمد نصرالهی
گوینده: محمد مهدی رجبعلی نژاد
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟